هواى ١٨ سالگى دارد دلم 

بعضى وقتا راه دلت ميگيره 

اين شهر 

بوى يار مى دهد

بوى عشق

بوى تو 

 

بی تو هم می شود زندگی کرد

قدم زد، چای خورد، فیلم دید، سفر رفت

فقط

بی تو نمی شود به خواب رفت!

رضا کاظمی

 

اين روزها آرزو دزدى باب شده
آروزهايت را سفت هم كه بچسبى
باز هم مى قاپند و مى برند و برآورده مى كنند براى خودشان
بعد مى آورند مى كشند به رخت!

ساعت هاست رودل كرده ام
و عشق بالا مى آورم

گويى در اين دنيا
نقش نقاش گمنامى را دارم
كه بى هيچ چشم داشتى
طرح آمال و آروزها مى زند
و مانده است در حسرتِ شناخته شدن
مستر پيسِ خود
كه هنرمندانه ديوارِ ساده و بى نقشى
را مزين كرده
و به حس غرور آن ديوار
كه با افتخار
زيباييش
را به رخش مى كشد
غبطه مى خورد