ساعت هاست رودل كرده ام
و عشق بالا مى آورم

گويى در اين دنيا
نقش نقاش گمنامى را دارم
كه بى هيچ چشم داشتى
طرح آمال و آروزها مى زند
و مانده است در حسرتِ شناخته شدن
مستر پيسِ خود
كه هنرمندانه ديوارِ ساده و بى نقشى
را مزين كرده
و به حس غرور آن ديوار
كه با افتخار
زيباييش
را به رخش مى كشد
غبطه مى خورد

سلول سلولِ وجودم
خوشبختى را فرياد مى زنند
زندگى كردن اين لحظه
چيزى جز معجزه نيست
من... برگزيده شده ام

سى سالگى ...!

كاش مى شد انگشت را تا ته حلق فرو كرد
و دلبستگى ها را يكجا بالا آورد

امروز چيزى شبيه قيامت بود
خاطراتى از ذهنم گذر كردند
كه بوى تو را مى داد
بوى ما
بوى جوانى

اين روزها همه در مى گذرند
زنده ماندن جان مى خواهد
كه ديگر براى هيچ كس نمانده است