بعضى وقتها  تجسم خاطرات آنقدر واقعى مى شوند كه مى توانى تنفسشان كنى 

كيش و مات .... 

خاموشى

وقتى تمام شهر به خواب ميرود 

وقتى پرنده هم 

از آواز ميرود

از يه جايى به بعد ديگه بزرگ نميشى، پير ميشى

خوشبختى يعنى اينكه همه باشن :-) 

هواى ١٨ سالگى دارد دلم 

بعضى وقتا راه دلت ميگيره 

اين شهر 

بوى يار مى دهد

بوى عشق

بوى تو 

 

بی تو هم می شود زندگی کرد

قدم زد، چای خورد، فیلم دید، سفر رفت

فقط

بی تو نمی شود به خواب رفت!

رضا کاظمی

 

اين روزها آرزو دزدى باب شده
آروزهايت را سفت هم كه بچسبى
باز هم مى قاپند و مى برند و برآورده مى كنند براى خودشان
بعد مى آورند مى كشند به رخت!

ساعت هاست رودل كرده ام
و عشق بالا مى آورم

گويى در اين دنيا
نقش نقاش گمنامى را دارم
كه بى هيچ چشم داشتى
طرح آمال و آروزها مى زند
و مانده است در حسرتِ شناخته شدن
مستر پيسِ خود
كه هنرمندانه ديوارِ ساده و بى نقشى
را مزين كرده
و به حس غرور آن ديوار
كه با افتخار
زيباييش
را به رخش مى كشد
غبطه مى خورد

سلول سلولِ وجودم
خوشبختى را فرياد مى زنند
زندگى كردن اين لحظه
چيزى جز معجزه نيست
من... برگزيده شده ام

سى سالگى ...!

كاش مى شد انگشت را تا ته حلق فرو كرد
و دلبستگى ها را يكجا بالا آورد

امروز چيزى شبيه قيامت بود
خاطراتى از ذهنم گذر كردند
كه بوى تو را مى داد
بوى ما
بوى جوانى

اين روزها همه در مى گذرند
زنده ماندن جان مى خواهد
كه ديگر براى هيچ كس نمانده است

گاهى دلم براى زندگى تنگ مى شود...

اين كلاغه هم به خونه اش نرسيد

چند خطى از يك ناشناس:
روزى مى رسد
كه دلت براى هيچ كس
به اندازه من تنگ نخواهد شد
براى نگاه كردنم، بوسيدنم، خنديدنم، اذيت كردنم
براى تمامى لحظاتى كه در كنارم داشتى
روزى خواهد رسيد كه در حسرت تكرار دوباره من خواهى بود
مى دانم روزى كه نباشم هيچ كس تكرار من نخواهد شد!